گرم تر از احساس 

خوب می نگری

اما این بار

در کیسه حادثه های زندگی

شراب تلخ دوست داشتن ها

سرکه شیرین جدایی را

می نوشد .

در یایی فاصله

آنچه میان من و توست .

با ساحلی به جوش آمده

و وسعتی بی انتها از ماسه دانه ها

که آرام به خواب می روند

اگر

لالایی نهفته بیداری را

با ترانه ای خاموش بخوانی .

هم آغوشی یمان

دل در روح مردگان

می لرزاند

     می ترساند و می رقصاند

                و گاه می خنداند

تا زندگان را

بی تکلف جلوه نماید .

بازوان خسته از شرجی شرم

آخرین نفس را

عمیق ترین و گرانبها ترین می داند

تا به آخرین بوسه

 بیامیزد .

و کلامی بیش کافیست

برای پذیرش

چاشنی تلخ دورترین دریا

و آنگاه بر نخواستن

از رویای تولد یک  لبخند .

  بوشهر 20/ 5 / 87    

  ساعت : 15/ 3 بامداد